تبلیغات
اختلالات یادگیری و رفتاری کودکان - کابوس حتماً نشانه اختلال نیست
اختلالات یادگیری و رفتاری کودکان
صفحه نخست       پست الکترونیک          تماس با ما              ATOM            طراح قالب
گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من
درباره وبلاگ


دانش آموخته دانشگاه تهران - مربی و مشاوردر حوزه کودکان دارای اختلالات یادگیری و رفتاری

مدیر وبلاگ :سعدی عبدالملکی

 

اغلب بچه ها گاهی در خواب دچار کابوس شبانه می شوند، ولی تعداد آنهایی که از جا بلند می شوند و به سراغ مادر می روند، زیاد نیست. کابوس شبانه و وحشت شبانه با هم فرق دارند و برای مقابله با هریک از آنها باید شیوه های متفاوتی را انتخاب کرد. کابوس شبانه تقریباً چهار برابر وحشت شبانه شیوع داردو بیشتر بچه های سه تا چهار و هشت تا ده سال و بخصوص پسرها را تحت تأثیر قرار می دهد. بچه هایی که در کنار پدر و مادرشان می خوابند، کمتر دچار کابوس شبانه می شوند.
کابوس شبانه معمولاً هنگامی پیش می آید که کودک از نظر رشد جسمی و روانی، سریع باشد و درباره دنیای پیرامون خود، آگاهی های جدیدی پیدا کرده باشد. کودک در سن سه - چهار سالگی دائم جملاتش را با کلمه «چرا » شروع می کند. کودکان هنگامی که مضطرب هستند، بیشتر کابوس می بینند. کابوس حتماً نشانه اختلال عاطفی نیست، بلکه دیدن یک فیلم ترسناک یا شنیدن یک قصه، قبل از رفتن به رختخواب، ممکن است این مسئله را به وجود آورد. ممکن است کودک با فریاد شما را صدا بزند و آشکارا نگران و مضطرب باشد، از خواب بپرد و خوابش را برای شما تعریف کند، هرچند بچه های کوچک نمی توانند توضیحی بدهند.

 

در طول روز، به سئوالاتش پاسخ مناسب سن او را بدهید تا آرامش بیشتری پیدا کند. اگر کابوس شبانه به طورمکرر پیش می آید، بهتر است برنامه دلپذیری را برای هنگام خواب کودک فراهم کنید، به او اطمینان خاطر بدهید که خطری تهدیدش نمی کند، بغلش کنید، چراغ خوابش را روشن بگذارید و عروسکی را که دوست دارد به دستش بدهید.
وحشت های شبانه زیاد نیست و معمولاً پسران چهار تا هفت ساله به آن دچار می شوند. کودک از خواب عمیق می پرد و واقعاً وحشت می کند، اما صبح هیچ چیز را به یاد نمی آورد. در این اوقات، معمولاً کودک با یک جیغ هولناک ازخواب می پرد ، در رختخواب می نشیند، به روبرو خیره می شود، عرق می کند و زیرلب کلماتی را به شکل نامفهومی زمزمه می کند. او از حضور اطرافیان آگاهی ندارد، بیدار نمی شود و در مقابل بیدارشدن مقاومت می کند. درچنین وضعیتی ، کنار او بمانید، ولی کاملاً آرام باشیدو بگذارید بدون این که از خواب بیدار شود، دوباره بخوابد.

 

شایدموقعی که می خواهید بغلش کنید، شما را پس بزند. او نمی داند که شما آنجا هستید. صبح هم از او چیزی نپرسید، چون جوابی ندارد و فقط نگران می شود. در چنین مواردی ، کودک را پانزده دقیقه قبل از آن که معمولاً وحشت شبانه اتفاق می افتد، بیدار کنید. با دیدن اولین نشانه افزایش حرکات او هم ، بیدارش کنید و مطمئن باشیدکه این عارضه در ظرف سه - چهار شب از بین می رود.


گاهی اوقات مصرف دارو هم ضرورت پیدامی کند که البته منحصراً باید با تجویز پزشک صورت بگیرد، ولی اغلب بچه ها بدون نیاز به دارو، این مرحله را پشت سر می گذارند.

زهرا مدرس یزدی
روزنامه ایران





نوع مطلب : مشاوره و روانشناسی، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
          
جمعه 1388/01/28
شنبه 1396/06/11 05:25 ب.ظ
Wow, this article is nice, my younger sister is analyzing these things, thus I am going to tell her.
پنجشنبه 1396/01/31 12:44 ب.ظ
excellent post, very informative. I'm wondering why the other
specialists of this sector do not understand this. You should proceed your writing.
I am confident, you have a huge readers' base already!
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر





آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :
امکانات جانبی