طی ۱۰ سال گذشته شیوع اختلال کم توجهی و بیش فعالی به میزان قابل توجهی افزایش یافته است. بیشترین تعداد مبتلایان به این اختلال را کودکان پنج تا دوازده سال تشکیل می دهند. در حدود ۶۰ تا ۸۰ درصد از این کودکان طی نوجوانی اختلال عملکرد خواهند داشت و ۵۰ درصد از آنان حتی در بزرگسالی نیز علایم این اختلال را نشان می دهند.

عملکرد اجتماعی، شغلی و تحصیلی مبتلایان به اختلال کم توجهی و بیش فعالی معمولا دچار آسیب است. به طور معمول با گذشت زمان در کودکان مبتلا علایم بیش فعالی و پرتحرکی برطرف می شود، اما فقدان توجه و تمرکز همچنان باقی می ماند. به علاوه، این اختلال معمولا با سایر بیماری ها نظیر اضطراب، اختلالات خلقی و مشکلات یادگیری همراه است. برنامه درمانی برای هر بیمار مبتلا به اختلال کم توجهی و بیش فعالی باید با توجه به وضعیت او به طور اختصاصی تعیین شود. درمان های دارویی و غیردارویی، هر دو برای درمان اختلال کم توجهی و بیش فعالی توصیه می شوند.

● دارودرمانی

▪ داروهای محرک (Stimulants): داروهایی که معمولا برای درمان اختلال کم توجهی و بیش فعالی تجویز می شوند، عملکرد مغز را تحت تاثیر قرار می دهند. داروهایی که بیش از همه برای این منظور مورد استفاده قرار می گیرند، محرک ها هستند. در صورتی که داروهای محرک به درستی مصرف شوند، در ۸۰ درصد از بیماران علایم را کاهش می دهند. داروهای این گروه شامل متیل فنیدیت، آمفتامین و پمولین هستند. عوارض ناخواسته، اما شایع این داروها شامل بی خوابی، کاهش اشتها، کاهش وزن، سردرد، افزایش فشارخون و تحریک پذیری است.

احتمال بروز اختلالات رشد به دنبال مصرف این داروها مورد بحث است. داروهای محرک را باید با معده خالی مصرف کرد و تجویز آنان در مبتلایان به فشارخون بالا یا اختلالات قلبی عروقی ممنوع است. داروی محرکی که بیش از همه مورد استفاده بیماران اختلال کم توجهی و بیش فعالی قرار می گیرد و در ضمن بیشتر از سایر داروها روی آن مطالعه شده، متیل فنیدیت نام دارد. در مقام دوم آمفتامین ها هستند. متیل فنیدیت شامل اشکال کوتاه، متوسط و طولانی اثر است. پمولین، به دلیل عارضه به اثبات رسیده اختلال عملکرد کبدی آن به عنوان خط اول درمان درنظر گرفته نمی شود. در مصرف کنندگان این دارو مانیتورینگ کبدی باید صورت گیرد.

اشکال کوتاه اثر (با قابلیت رهش سریع)، اولین داروهایی بودند که مورد استفاده قرار گرفتند. شروع اثر آنها در عرض ۳۰ تا۶۰ دقیقه است و اثرشان طی ۲ تا۶ ساعت پایان می یابد. اوج اثربخشی بالینی این داروها معمولا یک تا دو ساعت پس از مصرف مشاهده می شود، بنابراین در کودکان مدرسه ای زمان مصرف دارو در کارایی آنها بسیار موثر است. به دنبال کاهش غلظت پلاسمایی، پس از ۵ تا ۶ ساعت اثرات دارو از بین می روند، بنابراین ممکن است تجویز چند دوز دارو طی شبانه روز لازم باشد. نکته دیگر آنکه احتمال سوء مصرف در مورد اشکال کوتاه اثر بیشتر است. این مشکلات در مورد اشکال کوتاه اثر، باعث گرایش به تولید اشکال با طول عمر بیشتر شد.

اشکال متوسط الاثر که آهسته رهش نیز نامیده می شوند، شروع اثری ظرف مدت ۶۰ دقیقه دارند و طول اثر آنان ۶ تا ۸ ساعت است. اثر طولانی تر دارو، نیاز تجدید دوز روزانه را کمتر کرد و به دو دوز در روز رساند. اشکال متوسط الاثر را نمی توان جوید یا خرد کرد، بنابراین احتمال سوء مصرف آنان کم است. هرچند که مطالعات نشان داده اند اشکال متوسط الاثر در مقایسه با اشکال سریع الاثر اثربخشی کمتری دارند.

طی پیشرفت های بعدی صنعت داروسازی اشکال با قابلیت رهش کنترل شده یا اشکال طولانی اثر وارد بازار شدند. این اشکال دارویی شروع اثر سریعی دارند و طول مدت اثر آنها تا ۱۲ ساعت است. رضایت بیماران از مصرف اشکال یکبار در روز بیشتر گزارش شده است. اشکال ترکیبی نظیر متیل فنیدیت متادات (شامل ۳۰ درصد شکل سریع الاثر و ۷۰ درصد آهسته رهش)، ریتالین LA و فوکالین XR نیز در مراحل بعدی به بازار عرضه شدند. اشکال با قابلیت رهش اسموتیک (آزادسازی جداره خارجی در عرض یک ساعت و آزادسازی بقیه بخش ها طی ۵ تا ۹ ساعت) و نیز برچسب پوستی این ترکیبات نیز در بازار دارویی جهان موجود هستند.

● اگر داروهای محرک جواب ندهند

با تمام این تفاسیر، یک سوم افراد مبتلا به اختلال کم توجهی و بیش فعالی به داروهای محرک پاسخ درمانی مطلوب نمی دهند یا نمی توانند این داروها را تحمل کنند. در صورت بروز چنین وضعیتی، ابتدا داروی محرک دیگری باید قبل از تغییر گروه دارویی جایگزین شود.

▪ داروهای غیرمحرک (Non-Stimulant): اولین داروی غیرمحرک که از سوی اداره نظارت بر غذا و داروی آمریکا برای درمان اختلال کم توجهی و بیش فعالی مورد تایید قرار گرفت، آتوموکستین بود. این دارو یک مهارکننده بازجذب نوراپی نفرینی است. آتوموکستین نیز مانند داروهای محرک نباید در مبتلایان به فشارخون بالا یا سایر مشکلات قلبی عروقی تجویز شود. با تجویز روزانه یک یا دو قرص، آتوموکستین در درمان کوتاه و درازمدت بیماران موثر است. در مقایسه با اشکال مختلف متیل فنیدیت، آتوموکستین داروی ضعیف تری نیست و در مقایسه، با شکل سریع الاثر این دارو برابر است. عوارض شایع گزارش شده به دنبال مصرف این دارو عبارت اند از دیس پپسی، تهوع، استفراغ، کاهش اشتها، دردشکم و سردرد. لازم به ذکر است که آتوموکستین تنها داروی مورد تایید FDA در این زمینه محسوب می شود که هشدار در زمینه بروز افکار و رفتارهای مرتبط با خودکشی در برگه اطلاعات دارویی آن ذکر شده است.

▪ سایر گروه های دارویی: سایر گروه های دارویی که برای درمان این اختلال تجویز می شوند، عبارت اند از داروهای ضدافسردگی، هرچند هنوز برای درمان اختلال کم توجهی و بیش فعالی مورد تایید FDA قرار نگرفته اند، ولی اثرات آنها در بازجذب نوراپی نفرین و دوپامین کاربردشان را در درمان این بیماری توجیه می کند. داروهای ضدافسردگی سه حلقه ای نظیر دزیپرامین، ایمی پرامین و نورتریپتیلین برای درمان اختلال کم توجهی و بیش فعالی تجویز می شوند.

کلونیدین و گوانفاسین دو داروی کاهنده فشار خون هستند که در کودکان خردسال مبتلا مورد استفاده قرار می گیرند. کلونیدین برای درمان این بیماری مورد تایید FDA نیست، ولی گوانفاسین به شکل آهسته رهش و یکبار در روز آن، در سپتامبر ۲۰۰۹ میلادی مورد تایید قرار گرفت.

کاربرد اسیدهای چرب امگا ۳ در بهبود علایم این بیماری هنوز مورد بحث است.

 منبع: U.S.Pharmacist
نویسنده: دکتر شیرین میرزازاده
هفته نامه سپید ( www.salamatiran.com )

در مهد کودک های ایران 9 صندلی میذارن و به 10 بچه میگن هر کی نتونه سریع برای خودش یه جا بگیره باخته و بعد 9 بچه و 8 صندلی و ادامه بازی تا یک بچه باقی بمونه. بچه ها هم همدیگر رو هل میدن تا خودشون بتونن روی صندلی بشینن.

در مهد کودک های ژاپن 9 صندلی میذارن و به 10 بچه میگن اگه یکی روی صندلی جا نشه همه باختین. لذا بچه ها نهایت سعی خودشونو میکنن و همدیگر رو طوری بغل میکنن که کل تیم 10 نفره روی 9 تا صندلی جا بشن و کسی بی صندلی نمونه. بعد 10 نفر روی 8 صندلی، بعد 10 نفر روی 7 صندلی و همینطور تا آخر.

با این بازی ایرانیها از بچگی به کودکان خود آموزش میدیم که هر کی باید به فکر خودش باشه. اما در سرزمین آفتاب، چشم بادامی ها با این بازی به بچه هاشون فرهنگ همدلی و کمک به همدیگر و کار تیمی رو یاد میدن

مقدمه
املا یكی از مواد درسی مهم در برنامه ی آموزش رسمی كشور بوده واز اركان مهم زبان آموزی در دوره ی ابتدایی است ،و مهمترین هدف آن آموزش صحیح نوشتاری كلمه ها وجمله هاست.از آموخته های املا فراگیران در سراسر زندگی در قالب ارتباط نوشتاری استفاده می كنند. چنانچه ارتباط نوشتاری بین افراد با غلط املایی همراه باشد ارتباط زبانی  بین آنها به خوبی بر قرار نخواهد شد.
نظام نوشتاری فارسی به جهت ویژگی ها و خصوصیات خاص خود از جمله حروف مختلف در مقابل یك صدا،دندانه ،نقطه و اتصال و انفصال.... نیازمند توجه خاص برای آموزش نوشتن (املا) می باشد.
املا نیز همانند درس های دیگر دارای دو بعد می باشد:
الف- بعد آموزشی           
 ب-   بعد آزمونی
بعد آموزشی املا در كلاس ها كمتر مورد توجه معلمان است وتاكید عمده آنها بر آزمون املا است. این مشكل از این ناشی می شود كه به  روش های آموزشی املا در كتاب های مراكز تربیت معلم به صورت گذرا اشاره شده است، ودر دوره های آموزشی معلمان نیز به آموزش املا توجه نشده است.

راهبردهای آموزشی و درمانی خواندن

كودكانی كه ناتوانی های یادگیری دارند امكان دارد دشواری هایی در هر یك از حطیه های یادگیری یا رشد داشته باشند اما به نظر می رسد كه ضعف مهارتهای خواندن مشكل اكثریت كودكانی است كه نمی توانند در برنامه های آموزشی مدرسه پیشرفت هایی حاصل نمایند .
فراگرو یادگیری خواندن را می توان به 2 مهارت تقسیم كرد :
1- یادگیری مهارتهای واژه شناسی " كد برگردانی "
2- یادگیری مهارتهای فهم خواندن

تحقیقات نشان داده است كه هیچ روشی به تنهایی آنچنان كامل و برجسته نیست كه بتواند روشهای دیگر را از میدان خارج كند . مربی بنابر ضرورت و مشكل كودك و سبك یادگیری كودك روش را انتخاب می كند .
پیش از شروع كار درمان پس از ارزیابی های رسمی و غیر رسمی چیزی كه باید مد نظر یك مربی آگاه باشد آگاهی از مراحل خواندن است این مراحل كه به عنوان مخروط خواندن " توسط كاریلو 1976 " مطرح شده است می تواند راهنمای خوبی برای تشخیص و درمان باشد .
1- مرحله آماده شدن " از تولد تا 6 سالگی "
2- مرحله آغازین " شروع خواندن " شروع مدرسه و رمز گردانی و تحلیل كلمه را در بر می گیرد .
3- مرحله رشد سریع خواندن – پایه ریزی كامل عادتها و مهارتهای پایه در خواندن


4- مرحله گسترده خواندن – آخر دبستان تاكید بر خواندن مستقل است . در درك و تحلیل كلمه پیشرفت بیشتر دارد .
5- پالایش خواندن – راهنمایی – دبیرستان – سرعت خواندن بالا
و پس از آن صدای دانش آموز در هنگام خواندن ضبط می شود و غلط ها با دقت بررسی می گردد و جدول سمن را برای دانش آموز دارای نارسائی خواندن پرمی كند و فراوانی را بدست می آورد و بر حسب فراوانی كار درمان را شروع می نماید.

اختلال ریاضی

جمع های یك رقمی بطور ذهنی و جمع های دورقمی با انتقال

نظریه های ادراكی- حركتی

ادراك، محركات شنوایی، بینایی و لامسه را سازماندهی، دارای ساختار تعبیر و تفسیر می كند كودكانی كه ناتوانی ادراكی دارند معمولاً برای تعبیر و تفسیر و پیداكردن معنی محركهای محیطشان دچار مشكل می شوند. اگرچه بعضی از كودكانیكه ناتوانیهای ادراكی دارند به خاطر كندی پیشرفت تحصیلی مراجعه داده می شوند. معلمین و متخصصین باید تلاش كنند عوامل دخیل شكست تحصیلی را كشف كنند. این علل می تواند شامل اختلالات توجه، افتراق بینایی، ناتوانیهای شنوایی، ادراكی و یا ناتوانیهای بینایی- ادراكی و یا حافظة بینایی باشد.

بسیاری از كودكان مشكلاتی دارند كه به خاطر تركیب دو یا چند مورد از این علل به وجود آمده است با ارزیابی این عوامل ممكن است معلم یك عامل اصلی دخیل را پیدا كند كه مانع و محدودكننده توانایی كودك برای موفقیت تحصیلی است.

دانش آموزی به مركز مراجعه كرده كه طی آزمونهایی كه به عمل آمد به این عنوان دست یافتیم كه دانش آموز از نظر فرایندی در ادراك مشكل دارد دانش آموز دچار اختلال ریاضی است و در خرده آزمون ریاضی و مكعبها كمترین نمره را كسب كرده است. در اینجا به بررسی علل و عوامل دخیل در این مشكل می پردازیم و در پایان راههای درمان معرفی می گردد.

استادی درشروع کلاس درس، لیوانی پراز آب به دست گرفت. آن را بالا گرفت که همه ببینند. بعد از شاگردان پرسید:

به نظر شما وزن این لیوان چقدر است؟

شاگردان جواب دادند:

50 گرم ، 100 گرم ، 150 گرم

استاد گفت:
من هم بدون وزن کردن، نمی دانم دقیقا“ وزنش چقدراست. اما سوال من این است: اگر من این لیوان آب را چند دقیقه همین طور نگه دارم، چه اتفاقی خواهد افتاد؟

شاگردان گفتند: هیچ اتفاقی نمی افتد.

استاد پرسید:
خوب، اگر یک ساعت همین طور نگه دارم، چه اتفاقی می افتد؟

یکی از شاگردان گفت: دست تان کم کم درد میگیرد..

حق با توست. حالا اگر یک روز تمام آن را نگه دارم چه؟

شاگرد دیگری گفت: دست تان بی حس می شود. عضلات به شدت تحت فشار قرار میگیرند و فلج می شوند. و مطمئنا“ کارتان به بیمارستان خواهد کشید و همه شاگردان خندیدند.

استاد گفت: خیلی خوب است. ولی آیا در این مدت وزن لیوان تغییرکرده است؟

شاگردان جواب دادند: نه

پس چه چیز باعث درد و فشار روی عضلات می شود؟ درعوض من چه باید بکنم؟

شاگردان گیج شدند. یکی از آنها گفت: لیوان را زمین بگذارید.

استاد گفت: دقیقا“ مشکلات زندگی هم مثل همین است.

اگر آنها را چند دقیقه در ذهن تان نگه دارید.

اشکالی ندارد. اگر مدت طولانی تری به آنها فکر کنید، به درد خواهند آمد.

اگر بیشتر از آن نگه شان دارید، فلج تان می کنند و دیگر قادر به انجام کاری نخواهید بود.

فکرکردن به مشکلات زندگی مهم است. اما مهم تر آن است که درپایان هر روز و پیش از خواب، آنها را زمین بگذارید.

به این ترتیب تحت فشار قرار نمی گیرند، هر روز صبح سرحال و قوی بیدار می شوید و قادر خواهید بود از عهده هرمسئله و چالشی که برایتان پیش می آید، برآیید!

برگرفته از  هم فکری              aein.mihanblog